ÇOCUKLAR (ŞİİR)

 Bir çocuk asılıyor ıhlayıp ıhlayıp bir sinema filımını(filmini) sıkıştığı yerden

Hiç görmediği annesinin babasının filımını çekiyormuş

Bir çocuk üzerinde hayat yazan bir kaba tükürüyor tuhlayıp tuhlayıp

Kendisine annesini babasını hiç göstermeyen hayatın içine tükürüyormuş

Bir çocuk üzerinde kader yazan bir topu tekmeliyor

Kendisini bu dünyada annesiz, babasız bırakan kaderi tekmeliyormuş

O ses çıkaramıyor

Gözlerinde yaş var yalnızca

Gözyaşıları(gözyaşları) da kendisi gibi kimsesiz

Annesiz babasız,

Büyükler var

Orgazım(Orgazm) olur gibi tetik çeken

Büyükler var

Otuzbir çeker gibi tetik çeken

Büyükler var

Ağzına tükürdüğüm

Savaşı, terörü bir bok sanan,

Medeniyet mi?

Bence bu bilim ve teknoloji

Cep telefonu, bilgisayar, bulaşık makinası çağında bile

Felsefe, bilim, kitap, insanlık, ahlak, vicdan

Demokrasi, uygarlık, sevgi, dostluk, kardeşlik, barış, huzur peşinde değil de

Savaş, terör, katliam, vahşet, barbarlık, kan peşinde koşan zavallılarla, rezillerle

Artık ancak böyle konuşmak gerekir

Allah belalarını versin diyeceğim de

Vermiyor işte

Bela onların damarlarında kan yerine dolaşan onursuzluk olmuş

Büyüdükçe insanlarda

Çocuk beyini kadar bir beyin bile kalmıyor mu acaba

Silahların tetikleri erkeklik cinsel organı gibi mi geliyor onlara acaba

Asıldıkça asılıyorlar

Acaba hayat okullardan değil de tımarhanelerden mi başlamalı.

Necdet Gürçiftçi

İnternette yayınlandığı zaman: 21.7.15/15.49